Mark Knopfler

Hayatımda mutlaka yapılması gerekenler listemin bir numarasında bir Dire Straits konserine gitmek ve Mark Knopfler'i canlı dinlemek vardı. Onu da dün gece 13.6.2008 Cuma (13. Cuma) akşamı boğaz kıyısında Kuruçeşme Arena'da gerçekleştirdik. O kadar önemli ki yapılacaklar listesinin geri kalanlarının toplam kıymeti buna erişemez. Artık hayattan bir beklentim kalmadı diyebilirim :) Bu nedenle biraz boşlukta gibiyim. Ya da hala dün geceki konserin sarhoşluğu içindeyim.

Lisedeyken tanıştığım Dire Straits'i giderek artan bir yoğunlukla hergün tekrar tekrar dinliyorum ama bıkmıyorum. Nasıl bıkarım ki. Her dinlediğimde bana bir başka duygu veren, canım sıkkın olduğunda herşeyi bir anda unutturan bu müzikten asla bıkamam. Sanırım 142 yaşımdayken bile her gün dinleyeceğim.

Konser kayıtlarını sesi sonuna kadar açarak, gözlerimi kapatıp sanki oradaymışım gibi dinlemek, bunun beni aşırı heyecanlandırması ve kalbimi hızlı hızlı çarptırması belki başkalarına garip gelebilir. İşte bu heyecanı canlı yaşamak gerçekten en büyük hayalim olmuştu artık. Öyleki Türkiye'ye gelmese ama yakın ülkelerden birinde bile olsa mutlaka gitmeliydim.

Ve sonunda hayallerim gerçek oldu. Üstelik son albümünün turnesi olmasına rağmen Cardigans gibi sadece yeni albümünden çalıp gitmedi.

Sultans Of Swing, Brothers In Arms, So Far Away, Romeo And Juliet, Telegraph Road, What It Is, True Love Will Never Fade, Sailing To Philadelphia ve diğer hepsini canlı dinlemek, gözlerini kapatmak, orada olduğuna inanamamak, gözlerini açmak, ve evet gerçekten orada olmak, karşında kanlı canlı Mark Knopfler'i görmek, gitar çalışını incelemek, uzun sololar için dua etmek ve hepsinin kabul olması ....

Muhteşemdi.

Tek diyebileceğim budur. Ünlü birisiyle el sıkışınca bir daha asla elimi yıkamayacağım derler ya. Bir daha asla müzik dinlemeyip konseri aklımdan çıkartmayacağım diyebilirim. Tabiki bu olmayacak. Ben yine her gün Dire Straits dinlemeye devam edeceğim.

Gecenin anlamını bir kat daha kuvvetlendiren olaysa yanımda aşkım Arzu'nun olmasıydı. Kutsal kabul edebileceğim parçaları dinlerken bir yandan da ona sarılmak tarifsiz bir duyguydu. Her ne kadar beli ağrısa da benim için konserin sonuna kadar dayandı. Çok seviyorum ve çok teşekkür ediyorum.

... And the sultans played creole!